باغی در صدا

آنچه از زمستان به ياد دارم, تنها ظرفى از برف هاى گلى ست و يک قطار, که مقصدش معلوم نبود.... در مه جا ماندم و دست تکان دادم براى مسافرى که فقط بليت رفتن داشت , و بعد, پشت سرش برف آب شده ريختم که شايد به سلامت برگردد ...الان که فکر ميکنم يادم ميايد که لابلاى برف ها سنگ ريزه بوده و او ديگر نمى آيد ..........

ادامه مطلب